In het voorjaar van 2007 was ik in Colombia. Een mooi, maar gevaarlijk land. Al decennia woedt er een conflict. Ik zag hoe kinderen en hulpverleners van Unicef er de handen ineenslaan. En stond versteld van de kracht die dat oplevert.

Lange tijd werd Bogota geteisterd door geweld en ontvoeringen. Het is er nu rustig. Hoewel…

Met het vliegtuig reis ik naar Medellin om vandaar uit over de weg naar Cocorna te reizen: de woonplaats van Aurelio.

In Cocorna veroorzaken mijnen en illegale gewapende groepen problemen. De bevolking is de dupe en veel families moeten vluchten. Ik ontmoet het gezin van Claudia (11), dat getroffen is door het geweld.

In Cocorna is uit al het geweld ook iets moois voortgekomen. Een hechte groep, die zich sterk maakt voor een beter leven voor mijnslachtoffers. Adiela Ramirez behoort tot die groep. Ze was mijnslachtoffer. Nu is ze hulpverlener.

Ik laat het platteland van Cocorna achter me en vlieg naar een grote stad. Daar zal ik Sergio (17) ontmoeten. Zeven maanden geleden ontsnapte hij aan een rebellengroep.

In een klein vliegtuig reis ik door naar El Bagre. Over de rivier vaar je in een snelle boot vervolgens in een half uur naar Zaragoza. Hier woont Irma Janeth (16).

Van het platteland ga ik naar een miljoenenstad. De overgang is voor mij al groot. Die moet voor boerenzoon Almar enorm zijn geweest, toen hij op zijn tiende als krijgsgevangene in deze stad belandde.

Gelukkig hebben de soms verschrikkelijke ervaringen de kinderen niet omvergeblazen. Ze hebben hun veerkracht behouden en dat geeft hoop.